Kan je een
interviewtje doen met René voor de site?
Luidt de vraag van Bert daags nadat ik mijn verslag over de
K-1 finale van 2003 had afgerond. Natuurlijk, wie ben ik om zo een kans te
laten schieten, maar waar begin je als je iemand met zo een staat van dienst
gaat interviewen: controverse, glorie, tweede kans of discipline.
Er is zoveel om over te praten. Na veel nadenken besluit ik
om het simpel en dicht bij huis te houden.
Op weg naar de sportschool is het weer zoals René in de ring:
stormachtig en soms zonder genade. Licht gehavend stap ik uit de “ring” de deur
van de warme sportschool binnen. René is nog even aan het trainen dus ik neem
plaats aan het tafeltje en blader door wat Japanse tijdschriften uit een ver verleden.
Dus jij komt me
interviewen?
Daar staat hij dan: 2 meter 2 groot en 113 kilo schoon aan
de haak. Dat hij groot was wist ik wel, maar als hij zo voor je staat is het
toch indrukwekkend. “Uh ja, stamel ik” nog een beetje onder de indruk. We gaan
zitten en eindelijk kan het beginnen. 
Ik heb het effe niet
zo op die gasten!
Koud terug uit Japan na de K-1 finale, om Peter Aerts te
coachen, is René zich aan het voorbereiden voor zijn eigen partij op 31
december in hetzelfde Japan. “Ze hebben Peter gepikt in de finale.” Komt het
resoluut uit de mond van de 34 jarige Amsterdammer “Dat wil ik gaan
rechtzetten.” Het slachtoffer zou dan de 140 kilo zware Japanner Tadao Yasuda
moeten zijn. Twee jaar geleden was hij ook al tegenstander van René en ging toen
KO in de derde ronde. “Wat kon die gast incasseren! Door die harde kop van hem
heb ik twee jaar last van mijn vuist gehad.” Om maar even aan te geven dat het
geen makkie was.
Winst in deze wedstrijd levert mogelijk een contract voor
een aantal wedstrijden in Japan op. Van onderschatting is dus geen sprake, daar
is het belang te groot voor.
Team Kops is compleet.
Peter Aerts en René Rooze zijn al jarenlang een bijna
onafscheidelijk duo. Het klikt gewoon. Twee jongens van de oude stempel: niet
lullen, trainen. Desnoods ga je drie keer dood in een training des te
makkelijker zal het gevecht zelf zijn. Voor de worsteltechnieken is René nu
bezig met Bert Kops “De basis is er, nu maar hopen dat het er in de wedstrijd
uit komt.”
Bert is er van overtuigd dat René het onder de knie zal
krijgen. “Zijn houding is al verbeterd, ik krijg hem moeilijker naar de grond
en met het clinchen pakt hij al veel beter vast.” Het doel is ook om het
gevecht staande te houden, daar waar René op zijn sterkst is. Een goed voorbeeld
is Mirko ‘Crocop’ Filipovic die succesvol de overstap van de K-1 naar het MMA
heeft gemaakt.
Je moet gewoon
vechten.
Ondertussen zijn ook zijn trainingspartners, Bennie Kreder
en Ashkin Okatan, van die dag erbij komen zitten. Samen met Peter Aerts is het een
echt vriendenclubje die elke dinsdag, donderdag en zaterdag samen trainen. René
heeft grote plannen voor de twee beginnende kickboksers. Bennie moet in 2004
zeker 5 C-partijen hebben gedraaid en Ashkin moet de C-status hebben behaald.
“Die jongens moeten gewoon vechten en daarom probeer ik ze nu ook gewoon elke
maand in te plannen. Ik moet alleen niet merken dat ze voor een wedstrijd uit
zijn geweest, want dan ga ik niet in hun hoek staan. Zonder voorbereiding en
discipline ben je nergens.”
Als ik moe ben ga ik
gewoon slapen!
René is een man die goed naar zijn lichaam luistert. Hij is op zijn
zwaarste gewicht ooit beland, maar hij zit lekker in zijn vel. “Het is allemaal
kracht. Ik ben nog net zo bewegelijk als vroeger.” Hard trainen, maar vooral ook
veel rust nemen. Twee dagen in de week neemt hij sowieso rust en als hij moe is
gaat hij gewoon naar bed. “Het maakt me niet uit hoe laat het is, als ik moe
ben ga ik slapen ook al is het 19.00 uur. Dan sta ik gewoon om 5 uur op, net zo
makkelijk.”
Dat wist Bertje toch
ook allemaal wel?
Ik besluit dat ik voldoende informatie heb en rond het
gesprek af. “Dit wist Bertje toch ook allemaal wel?” Ik kan mijn lach licht
onderdrukken en heb even geen pasklaar antwoord. Dan besluit René om me nog één
ding mee te geven: ”Oh ja, als Bert een uur met me aan het trainen is moet hij
wel een uur met mij bezig zijn en niet met anderen gaan ouwehoeren. Schrijf dat
maar op!”
Nu schiet ik helemaal in de lach. Een typerende uitspraak
voor een man die zo bezeten is van zijn sport als René Rooze: zo zijn er nog
maar weinig.
Jeroen Hofman
De Halter kwam dus ook op oorlogssterkte opdraven en had ouwe jongens van stal gehaald, hun Georgische toppers Gia Torchinava, Alex Davitasjvilli
en Gotscha Papiaschvilli, laatsgenoemde worstelde een maand geleden nog mee in de Duitse Bundesliga dus tegen deelname van Gotscha is dan ook protest
aangetekend, daar komt nog bij dat Fred de Vos van de Halter vanwege trainingskamp verplichtingen zijn partijen tegen Jordan nog moet inhalen dus een definitieve uitslag was gisteren na de wedstrijd nog niet helemaal zeker.
10-26 voorsprong voor de Halter, want ondanks het grote verschil kon deze wedstrijd ook de andere kant op, plus het aangetekende protest en de inhaalpartij tussen Jordan en Fred de Vos in het verschiet.
vriendjespolitiek. De tijd dat de 8 beste vechters ter wereld gegarandeerd in de finale staan liggen ver achter ons. Ziektes, blessures en contractproblemen zorgden er voor dat deze finale toppers als regerend kampioen Ernesto Hoost, kanshebbers Jerome Lebanner, Stefan Leko en Mirko “Crocop” Filipovic moest missen. Maar vechters die niet mee doen kunnen niet winnen, dus daar hebben we het niet meer over.
In de reservewedstrijd moesten de Zwitserse Vos Gym vechter Bjorn Bregy en de Amerikaan Carter Williams uitmaken wie bij een eventuele blessure van de hoofdvechters zou mogen invallen. Bregy werd tweede tijdens de Zwitserse voorronde en Williams had de Amerikaanse voorronde gewonnen. Williams had a
l veel indruk gemaakt tijdens de halve finale waar hij 2 ronden lang de geroutineerde Ray Sefo domineerde, maar tegen een domme diskwalificatie opliep. In deze wedstrijd zette hij zijn goede vorm voort en besliste de wedstrijd in zijn voordeel door in de tweede ronde na 2 minuten en 50 seconden Bregy knock-out te slaan.
In het hoofdtoernooi moesten de Fransman Cyril Abidi en de Zuid-Afrikaanse bokser Francois Botha het spits afbijten. De twee hadden elkaar al tijdens de halve finales in Osaka bestreden waar Botha gediskwalificeerd werd. Botha noemde Abidi na die wedstrijd geen ec
hte man omdat hij de strijd niet wilde voortzetten. Tijdens deze wedstrijd zou Botha dat dus wel even rechtzetten. Het werd een klassieke boks versus kickbokswedstrijd waar Botha vooral bokstechnieken tegenover de traptechnieken van Abidi stelde. Na drie ronden was er nog geen KO gevallen waardoor de jury moest beslissen en dit deed in het voordeel van de Fransman (3-0 29-28, 30-28, 29-28).
De tweede wedstrijd ging tussen de Nederlander Remy Bonjasky die in Osaka Bob Sapp de ring doorjoeg en Peter Graham: de winnaar van de voorronde in Australië en die in Osaka Sam Greco versloeg. De strijd zou niet lang duren. Na een opwarmminuutje, waar Graham nog mee kon komen, schakelde Bonjaky een versnelling bij wat resulteerde in een KO na 2 minuut 58 in de eerste ronde.
De Japanse hoop in bange dagen Musa
shi moest het opnemen tegen de grieperige Ray Sefo. Sefo had duidelijk last van zijn conditie en kon geen vuist maken. Musashi op beslissing (2-0 30-29, 29-29, 30-29).
Wat voor velen de finale van dit toernooi zou moeten zijn werd al in de eerste ronde geloot.
oernooi Musashi tegenover elkaar. De Japanners hoopten nu eindelijk eens een landgenoot als winnaar te begroeten, maar het mocht niet zo zijn. Bonjasky was op alle fronten beter en het was dan ook voor de jury overduidelijk dat hij de winnaar moest zijn en wezen hem unaniem aan als de nieuwe King of Kings (3-0 30-29, 30-29, 30-29)
Na de overwinningen van de Nederlanders Ernesto Hoost (1997, 1999, 2000, 2002) en Peter Aerts (1994, 1995, 1998) kunnen we een derde toevoegen aan dit rijtje: Remy “the panther” Bonjasky.
Er is een nieuw tijdperk aangebroken. Jammer genoeg voor de rest van
de wereld toch weer een Nederlands tijdperk.
"I
have a dream" was de naam van het gala waar voornamelijk jonge en
veelbelovende vechters uit het oosten van het land het op konden nemen
tegen de rest van het land.
KOPS vechter Sammy Turky ging vol vertrouwen in op de aanbieding om
als invaller te fungeren tegen Jeffrey Pedro (Vathorst) in een
zwaargewicht freefight partij op Ringsregels (30 sec. regel). Met zijn
gappie Stefan Lems en Bert in zijn hoek en de maandenlange scherpe
trainingen van Sammy kon er ook niet veel mis gaan.
Sammy begon met veel overtuiging aan deze partij en maakte het Jeffrey
staande heel moeilijk, met knieën en goede stoten had Sammy duidelijk
het voordeel totdat het Jeffrey lukte om Sammy naar de grond te
brengen, maar ook daar is Sammy zeer handig en dat bleek, want toen
Jeffrey voor een beenklem ging nam Sammy dat netjes over en counterde
met een enkelklem waardoor hij moest aftikken, winnaar Sam Turky na
1.30 min.
r
gingen. De 2e shoot was echter weer raak en Ricardo wist
zijn tegenstanders arm te overstrekken maar in plaats van af te tikken
hakte Fozey met zijn hiel in op Ricardo's voorhoofd, gevolg een diepe
vleeswond
en diskwalificatie voor Fozey, jammer voor Ricardo die heel goed vocht
en liever anders had gewonnen.
Veel vechters van Schrijber gym waren vertegenwoordigd en de
hoofdpartij ging tussen Robbie Nelson (Vathorst) en Chico Martinez "e
Zaterdag 29 november moest het worstelteam Body Fit afreizen naar Dordrecht voor de 7e competitiewedstrijd tegen Hercules Dordrecht.
De worstelcompetitie begint nu steeds spannender te worden de topper tussen de ongeslagen teams uit de competitie Body Fit
en het Belgische team in de Nederlandse competitie WIK Kruibeke stond op 22 november op het programma.
Plaats van handeling de dr. Meurerlaan in Amsterdam.
15-11-2003 Made Op het zeer sterk bezette judotoernooi van de Judoclub Made werd Jimmy Baumann van Capital Sports Goes afgelopen zaterdag ongeslagen kampioen. De oranje band uit Heinkenszand versloeg in de klasse jongens geboren 1992-1993 (-34kg), met een deelnemersveld van 24 judoka's, al zijn tegenstanders met overtuigend en veelal bekeken Judo. In de eerste ronde won Baumann eenvoudig met waza-ari voor harai-makikomi van Michael Zyngulaa uit Amsterdam. De tweede ronde was een groter probleem. De blauwe band Bryan Qualizza van Team Spek was een sterke en handige tegenstander.
Zaterdag 15 november jl. stond de altijd spraakmakende derby tussen Hercules en Body Fit Amsterdam op het programma.
Zaterdagavond 8 november was de competitiewedstrijd worstelen Body Fit tegen Olympia Utrecht aan de beurt, plaats van handeling de thuisbasis van dit seizoen en clubhuis van Hercules aan de dr. Meurerlaan. De Utrechtse worstelclub had veel supporters meegenomen naar Amsterdam, plus de aanhang van Body Fit zorgde dit voor een redelijke volle zaal en een goede sfeer!